6. വീണുപോയ മനസ്സ്

6. വീണുപോയ മനസ് 

 എഫെസ്യർ 4:17–18

വീഴ്ച എത്രമാത്രം അപകടകരമാണെന്നു നാം ഈ അദ്ധ്യായത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്നു. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ വീഴ്ചകൾ നമ്മെ കൂടുതൽ അവബോധവും ശ്രദ്ധാലുക്കളുമായിരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതാണ്. അപ്പോസ്തലനായ പൌലോസ്,  ക്രിസ്തുവില്ലാത്ത മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നിരർത്ഥകതയും പരിതാപകരമായ ആത്മീയ അവസ്ഥയും ഗൗരവത്തോടെ വിവരിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ അറിയാത്ത ജാതികളുടെ ജീവിതരീതി പിന്തുടരരുതെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വാസികൾക്കു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്. അവരുടെ പ്രശ്നത്തിന്റെ മൂലകാരണം പുറമേയുള്ള പാപപ്രവൃത്തികൾ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഇരുണ്ടതും വ്യർത്ഥവുമായ ചിന്താഗതിയാണ് എന്നു അദ്ദേഹം ഊന്നിപറയുന്നു. “അന്തർഭാഗത്തിലെ സത്യമല്ലോ നീ ഇച്ഛിക്കുന്നതു” എന്നാണ് സങ്കീർത്തനം 51:6ൽ വായിക്കുന്നത്. എന്നാൽ പാപം ആദ്യം മനസ്സിൽ ആരംഭിച്ച് പിന്നീട് പ്രവൃത്തികളിൽ പ്രകടമാകുന്നു.

ദൈവീകജീവനിൽ നിന്ന് അവർ അകലുന്നത് അജ്ഞതയും ഹൃദയ കാഠിന്യവും നിമിത്തമാണെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആത്മീയ സത്യം നിരസിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അന്ധമാകുകയും ശരിയായ തിരിച്ചറിവ് നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം വെറും നൈതിക വീഴ്ചയല്ല, ദൈവീകസത്യത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട മനസ്സാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ പുതുക്കപ്പെട്ട മനസ്സ് ലഭിക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയ പരിവർത്തനം സംഭവിക്കുന്നത്.

1. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ വ്യർത്ഥത - ശൂന്യവും വഴിതെറ്റിയതുമായ ചിന്താഗതി

അവിശ്വാസികളുടെ മനസ്സ് "ജാതികൾ തങ്ങളുടെ വ്യർത്ഥബുദ്ധി അനുസരിച്ചു" പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു (എഫെ 4:17). അവരുടെ ചിന്തകൾ ആത്യന്തികമായി ശൂന്യവും ദിശാബോധമില്ലാത്തതും നിത്യസത്യത്തിൽ നിന്ന് വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടതുമാണ് (എഫെ 4:17-18; റോമ 1:21). ബാഹ്യമായി, അവർ ബുദ്ധിമാന്മാരോ, വിദ്യാസമ്പന്നരോ, സ്വാധീനമുള്ളവരോ, വിജയിച്ചവരോ ആകാം, എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനെ കൂടാതെ അവരുടെ ചിന്തകൾക്കു യഥാർത്ഥ ആത്മീയ അടിത്തറയും ലക്ഷ്യവും ഇല്ല (1 കൊരി 2:14; എഫെ 2:12).

മനുഷ്യബുദ്ധി ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിലപ്പെട്ട ദാനമാണ് (യാക്കോ 1:17), എന്നാൽ അത് അവനിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, അത് പലപ്പോഴും സ്വാർത്ഥതയിലേക്കും ശൂന്യതയിലേക്കും വികലമായ മൂല്യങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്നു (റോമ 1:22-25). എത്ര ഉന്നതമായ അറിവും ജീവിതത്തിലെ ആഴമേറിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാനോ ശാശ്വതമായ അർത്ഥം നൽകാനോ കഴിയില്ല (സഭാ 1:8; 2:11). അതുകൊണ്ടാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കേണ്ടത് (സദൃശ 9:10;1:7). നമ്മുടെ മനസ്സ് ദൈവത്തിന് കീഴടങ്ങുമ്പോൾ മാത്രമേ, നാം ആരാണെന്ന് നമുക്ക് ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാനും, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ വിവേചിക്കാനും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനായുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം കണ്ടെത്താനും കഴിയൂ (റോമ 12:2; കൊലൊ 1:9-10). ക്രിസ്തുവിൽ, നമ്മുടെ ചിന്ത ഇനി വ്യർത്ഥതയാൽ ഭരിക്കപ്പെടുന്നില്ല, മറിച്ച് സത്യത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു (എഫെ 4:22-24; റോമ 12:2).

തിരുവെഴുത്തുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിൽ "ജ്ഞാനത്തിന്റെയും പരിജ്ഞാനത്തിന്റെയും നിക്ഷേപങ്ങളൊക്കെയും ഗുപ്തമായിട്ടിരിക്കുന്നു"(കൊലൊ 2:3), ക്രിസ്തു "ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയും ദൈവജ്ഞാനവുമാണ്"(1 കൊരി 1:24) എന്നും നാം വായിക്കുന്നു. ദൈവമില്ലാത്ത ജ്ഞാനം പരിമിതവും ആത്മീയമായി ദുർബലവുമാണ് (1 കൊരി 3:19-20; യാക്കോ 3:15).

വീണുപോയ മനസ്സ്: വീഴ്ച ഭവിച്ച മനസ്സ് നിത്യമായ സത്യങ്ങളെക്കാൾ താൽക്കാലിക കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു (2 കൊരി 4:18; ഫിലി 3:19). ദൈവഹിതത്താലല്ല, മറിച്ച് സ്വാർത്ഥ മോഹങ്ങളാലും മാനുഷിക യുക്തിയാലും അത് നയിക്കപ്പെടുന്നു (റോമ 8:5–8; എഫെ 2:3). അത്തരമൊരു മനസ്സ്, ശരിയാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, ആത്യന്തികമായി നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആശയങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു (സദൃ 14:12; 16:25). അതിനാൽ, സമ്പത്ത്, ആനന്ദം, അധികാരം, ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ ആളുകൾ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം തേടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ശൂന്യത അങ്ങനെതന്നെ തുടരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം (സഭാ 2:1–11; ലൂക്കോ 12:15). ലോകം നൽകുന്ന സന്തോഷങ്ങൾ താൽക്കാലികമാണ്; അവയ്ക്ക് ആത്മാവിനെ പൂർണ്ണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല(1 യോഹ 2:15–17; യോഹ 4:13–14). ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകന്നു ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സിന് യഥാർത്ഥ സമാധാനവും സത്യവും കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല (യെശ 57:20–21; റോമ 3:10–18). ക്രിസ്തുവിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യന് തന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യവും ശാശ്വത സമാധാനവും കണ്ടെത്താൻ കഴിയൂ (യോഹ 14:6, 27; മത്താ 11:28-30). അവനെക്കൂടാതെ, മനസ്സ് അലഞ്ഞുതിരിയുകയും വ്യർത്ഥതയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുകയും ചെയ്യുന്നു (എഫ 4:17; സഭാ1:14).

2. ഇരുണ്ട ധാരണ(അന്ധബുദ്ധി) - സത്യം ഗ്രഹിക്കാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ

ആളുകളുടെ ആത്മീയ അവസ്ഥയെ വിവരിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ഗ്രാഹ്യം ഇരുണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു എന്ന് പൗലോസ് പറയുന്നു (എഫെ 4:18). തിരുവെഴുത്തിൽ, "അന്ധത" എന്നത് വെളിച്ചത്തിന്റെയും സത്യത്തിന്റെയും ദിവ്യവെളിപ്പെടുത്തലിന്റെയും അഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു (2 കൊരി 4:4; യെശ 60:2). അന്ധകാരനിറഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവർക്ക് ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല (എഫെ 4:18; റോമർ 1:21). അവർക്ക് ബുദ്ധിപൂർവ്വം ചിന്തിക്കാനോ പ്രവർത്തിക്കാനോ കഴിയില്ല എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം; മറിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ സത്യം ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ആത്മീയ വിവേചനം അവർക്കില്ല എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം (1 കൊരി 2:14). അതിനാൽ, ആത്മീയ കാര്യങ്ങൾ അവർക്ക് അപ്രസക്തവും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതും ചിലപ്പോൾ മണ്ടത്തരവുമാണെന്ന് തോന്നുന്നു (1 കൊരി 1:18; 2:14). പാപം ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിനെ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുമ്പോൾ, സത്യം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ആത്മീയ ദർശനം കുറയുന്നു (റോമ 1:28; തീത്ത 1:15). ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ മനസ്സ് പ്രകാശിക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ സത്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുള്ളൂ(2 കൊരി 4:6; സങ്കീ 119:130; എഫെ 1:17–18).

ഇരുണ്ട ധാരണയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ:

• സത്യത്തെ വ്യാജമായും വ്യാജമായും സത്യമായും വ്യാഖ്യാനിക്കൽ (യെശ 5:20; റോമ 1:25)                                        • ദൈവത്തിന്റെ വഴികളെ കാലഹരണപ്പെട്ടതോ അനാവശ്യമോ ആയി നിരസിക്കൽ (സങ്കീ 2:1–3; റോമ 8:7)                                                  • നിത്യമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ ക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയിൽ ജീവിക്കൽ (ഹോശ 4:6; മത്താ 7:13–14; 2 തെസ്സ 1:8–9)

ശാരീരിക അന്ധത ഒരു വ്യക്തിയുടെ കാഴ്ചയെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതു പോലെ, ആത്മീയ അന്ധകാരം മനസ്സിന്റെ ഗ്രഹണശേഷിയെ മങ്ങിക്കുന്നു (യോഹ 12:35–40; 2 കൊരി 4:4). ക്രിസ്തുവിനെ കൂടാതെ, ഒരു വ്യക്തിക്ക് ദൈവത്തിന്റെ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തെ ദർശിക്കാൻ കഴിയില്ല (യോഹ 8:12; കൊലോ 1:13). അതുകൊണ്ട്, അവർ ആത്മീയ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്, സത്യം, ഉദ്ദേശ്യം, നിത്യതയുടെ പ്രത്യാശ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ലാതെ (എഫ 2:12; 4:17-18). എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തി ക്രിസ്തുവിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, ഹൃദയത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ തുറക്കപ്പെടുകയും, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് അവന്റെ അത്ഭുതകരമായ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് അവരെ കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്നു (പ്രവൃ 26:18; 1 പത്രോ 2:9).

3. ദൈവീക ജീവനിൽനിന്നുള്ള അകൽച്ച - ദൈവിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള വേർപിരിയൽ

ഈ ആത്മീയ അന്ധകാരം മനുഷ്യനെ "ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിൽ നിന്നുള്ള അകന്നു" എന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു (എഫെ 4:18). ഇത് തെറ്റായ പ്രവൃത്തികളുടെയോ ധാർമ്മിക പരാജയങ്ങളുടെയോ മാത്രം കാര്യമല്ല; ഇത് ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നും സത്യത്തിൽ നിന്നും ആത്മീയ ജീവിതത്തിൽ നിന്നുമുള്ള വേർപിരിയലാണ് (യെശ 59:2; കൊലോ 1:21). ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ അകലം മനുഷ്യനിൽ ആത്മീയ ശൂന്യതയും അസ്വസ്ഥതയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു (സഭാ 1:14; യെശ 57:20–21). പാപം മനസ്സിനെ കഠിനമാക്കുകയും ആത്മീയ സത്യങ്ങൾ വിവേചിക്കാൻ കഴിയാത്തതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (എബ്ര 3:13; എഫെ 4:18). അതിനാൽ, മനുഷ്യൻ പുറമേ ജീവിക്കുന്നതായി തോന്നിയാലും, ഉള്ളിൽ അവൻ ആത്മീയമായി മരിച്ചവനാണ് (എഫെ 2:1-3; കൊലോ 2:13). ക്രിസ്തുവിലൂടെയാണ് മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ ജീവിതവുമായി വീണ്ടും ബന്ധപ്പെടുന്നതും യഥാർത്ഥ ആത്മീയ സമാധാനവും പൂർണ്ണതയും അനുഭവിക്കുന്നതും (യോഹ 10:10; 14:27; കൊലോ 3:3–4).

വീണുപോയ മനസ്സ് ദൈവത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു (റോമ 8:7–8).

 അത്തരം ആളുകളുടെ അടയാളങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക:

• തീരുമാനങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മുഖം അന്വേഷിക്കാതെ സ്വന്തമായി എടുക്കുന്നു (സദൃ 3:5–6; യാക്കോ 4:13–15)                                                    • മൂല്യങ്ങൾ ദൈവിക സത്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ല, മറിച്ച് ലൗകികതയാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്നു (റോമ 12:2; 1 യോഹ 2:15–17)                                      • ആത്മീയ സംവേദനക്ഷമതയില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു (എഫെ 4:19; 1 തിമോ 4:2)

ഈ അന്യവൽക്കരണം ആത്യന്തികമായി ആത്മീയ ശൂന്യതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു (സഭാ 2:11; ഹഗ്ഗാ 1:6). പുറമേ നിന്ന് ജീവിതം വിജയകരവും പൂർണ്ണവുമാണെന്ന് തോന്നിയാലും, ഉള്ളിൽ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ശൂന്യത മനുഷ്യനെ വേട്ടയാടും (മർക്കോ 8:36; ലൂക്കോ 12:16–21). കാരണം മനസ്സ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉറവിടമായ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വേർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (പ്രവൃ 17:28; സങ്കീ 36:9). ലോകത്തിലെ സന്തോഷങ്ങൾക്കും നേട്ടങ്ങൾക്കും ആ ശൂന്യതയെ പൂർണ്ണമായും നികത്താൻ കഴിയില്ല (സഭാ 5:10; യോഹ 4:13–14). ദൈവസന്നിധിയിലാണ് മനുഷ്യാത്മാവിന് ജീവിതത്തിൽ യഥാർത്ഥ സമാധാനവും സംതൃപ്തിയും അർത്ഥവും കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നത് (സങ്കീ 16:11; 63:1–5; മത്താ 11:28–29; ഫിലി 4:7).

4. ഉള്ളിലെ അജ്ഞത – വെറും അറിവില്ലായ്മ മാത്രമല്ല, സത്യത്തെ നിരാകരിക്കലാണ്

ഈ അവസ്ഥയെ "അജ്ഞത നിമിത്തം" എന്നാണ് പൗലോസ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് (എഫെ 4:18). ഇത് സാധാരണ അജ്ഞതയോ നിഷ്കളങ്കമായ അജ്ഞതയോ അല്ല; ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള വേർപിരിയലിൽ വേരൂന്നിയ ആത്മീയ അന്ധതയാണിത് (2 കൊരി 4:4; യെശ 44:18). ദിവ്യസത്യം നിരസിക്കുന്നതിലൂടെ, മനസ്സ് ക്രമേണ കഠിനമാവുകയും ആത്മീയ വിവേചനശേഷി നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (റോമ 1:21–28; എബ്ര 3:12–13). അതിനാൽ, ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും ദൈവഹിതവും തിരിച്ചറിയാതെ മനുഷ്യൻ ജീവിക്കുന്നു (എഫെ 5:17; സദൃ 14:12). ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചത്തിന് മാത്രമേ ഈ ആത്മീയ അജ്ഞത മാറ്റാനും സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കാനും കഴിയൂ (യോഹ 8:12; 14:6; കൊലോ 1:13).

ആന്തരിക അജ്ഞത:

• ദൈവിക സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ ചെറുക്കൽ (ഹോശ 4:6; പ്രവൃ 7:51; 2 തിമ 3:7)                                                    • പാപം നിരന്തരം ആലിംഗനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു (യോഹ 3:19–20; റോമ 6:16; സദൃ 14:9)                                                                                                  • ഹൃദയം ബോധ്യങ്ങളോട് ശരിയായി പ്രതികരിക്കുന്നില്ല (സെഖ 7:11–12; പ്രവൃ 24:25; 1 തിമോ 4:2)

കാലക്രമേണ, മനുഷ്യ മനസ്സ് ദൈവത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അകന്നുപോകുകയും സ്വന്തം യുക്തിയിലും ലൗകിക വീക്ഷണങ്ങളിലും ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്യും (സദൃ 3:7; റോമ 8:5–7; കൊലൊ 2:8). ഇത് സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ആളുകൾ ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനവും മാർഗനിർദേശവും തേടുന്നതിനുപകരം സ്വന്തം ധാരണയനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു (സദൃ 3:5–6; ന്യായ 21:25). സത്യം പിന്തുടരാനുള്ള ആഗ്രഹം ക്രമേണ കുറയുന്നു, ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം അവഗണിക്കപ്പെടുകയോ മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു (2 തിമ 4:3–4; യിരെ 6:10).

ഹൃദയം കൂടുതൽ കഠിനമാകുമ്പോൾ, സത്യം വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അത് പലപ്പോഴും എതിർക്കപ്പെടുകയോ നിരസിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു (യോഹ 12:37-40; പ്രവൃ 28:26-27). ഈ ആത്മീയ സംവേദനക്ഷമതയില്ലായ്മ കൂടുതൽ അന്ധതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു, ഇത് ഒരു വ്യക്തിയെ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ അകറ്റാൻ കാരണമാകുന്നു (എഫ 4:19; എബ്ര 5:11). ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നത് ആത്യന്തികമായി അവന്റെ സത്യത്തിൽ നിന്നും, അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും, അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ നിന്നും വേർപിരിയുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുന്നു (യെശ 59:2; കൊലോ 1:21; റോമ 1:28).

5. ഹൃദയകാഠിന്യം - ദുഷിച്ച മനസ്സിന്റെ വേര്

പൌലോസ് വീണുപോയ മനസ്സിന്റെ കാതലായ സ്വഭാവത്തെ "അന്ധത" അല്ലെങ്കിൽ ഹൃദയകാഠിന്യം എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് (എഫെ 4:18). തിരുവെഴുത്തനുസരിച്ച്, ഹൃദയവും മനസ്സും ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (സദൃ 4:23; മത്താ 15:18-19). ഹൃദയം ദൈവത്തിനെതിരെ കഠിനമാകുമ്പോൾ, മനസ്സ് സത്യം സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു (എബ്ര 3:12-13; സെഖ 7:11-12). പിന്നെ, ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ പോലും, അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഗ്രഹിക്കാൻ അതിന് കഴിയുന്നില്ല (മത്താ 13:13-15; യോഹ 12:40). പാപം ക്രമേണ ഹൃദയത്തെ ഇരുണ്ടതാക്കുകയും ആത്മീയ വിവേചനത്തെ മന്ദീഭവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (റോമ 1:21; എഫെ 4:18-19). തൽഫലമായി, മനുഷ്യൻ സ്വന്തം വഴികൾ ശരിയാണെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു (സദൃ 14:12; ന്യായ 21:25). എന്നാൽ ദൈവകൃപ ഹൃദയത്തെ മൃദുവാക്കുമ്പോൾ, മനസ്സ് പുതുക്കപ്പെടുകയും സത്യം സ്വീകരിക്കുന്നതിനായി തുറക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (യെഹ 36:26–27; റോമ 12:2; പ്രവൃ 16:14). ഈ കാഠിന്യത്തിൽ നിന്നുള്ള യഥാർത്ഥ മോചനം ക്രിസ്തുവിലൂടെയാണ് ലഭിക്കുന്നത് (യോഹ 8:36; 2 കൊരി 3:16–18).

കഠിനപ്പെട്ട ഹൃദയം നയിക്കുന്നതു:

• ആത്മീയ സംവേദനക്ഷമതയില്ലായ്മ (എഫെ 4:19; 1 തിമോ  4:2)                                  • ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദത്തോടുള്ള പ്രതിരോധം (എബ്ര 3:15; പ്രവൃ 7:51)   • പാപകരമായ ചിന്തയുടെ ന്യായീകരണം (യെശ 5:20; റോമ 1:32)

അതിനാൽ, ധാരാളം അറിവുള്ളതുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ പരിവർത്തനം സംഭവിക്കില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക (യാക്കോ 1:22–24). ദൈവത്തിന്റെ സത്യം ഒരാൾക്ക് അറിയാനും കേൾക്കാനും കഴിയും, എന്നാൽ ഹൃദയം മൃദുവാക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ മനസ്സ് മാറ്റമില്ലാതെ തുടരും (മർക്കോ 6:52; എബ്രാ 4:2). ആത്മീയ പരിവർത്തനം കേവലം ബുദ്ധിയെക്കുറിച്ചല്ല; അത് ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രതികരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (ആവ 30:14; റോമ 10:10). ദൈവകൃപ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുമ്പോഴാണ് മനസ്സ് പുതുക്കപ്പെടുകയും സത്യം ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് (തീത്തോ 3:5; റോമ 12:2; 2 കൊരി 5:17). ക്രിസ്തുവിലുള്ള ജീവിതം അറിവിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ പോകുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ പരിവർത്തനമാണ് (ഫിലി 3:8–10; കൊലൊ 2:6–7).

വീണുപോയ മനസ്സ് ലക്ഷ്യത്തിൽ ഫലശൂന്യവും വ്യർത്ഥമായി അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതുമാണ് (എഫ 4:17; സഭാ 1:14). ആത്മീയ ധാരണയിൽ അത് ഇരുണ്ടതാണ്, ദൈവത്തിന്റെ സത്യം വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയില്ല (1 കൊരി 2:14; എഫ 4:18). ദൈവത്തിന്റെ ജീവനിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഒരു അവസ്ഥയിൽ, യഥാർത്ഥ സമാധാനവും അർത്ഥവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു (യെശ 48:22; കൊലൊ 1:21). സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത അതിനെ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു (ഹോശ 4:6; 2 തിമോ 3:7). ഹൃദയകാഠിന്യം സത്യം സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സിന്റെ കഴിവിനെ തടയുന്നു (മർക്കൊ 8:17-18; എബ്ര 3:13). തൽഫലമായി, ഒരു വ്യക്തി പുറമേ പ്രവർത്തനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുകയും ഉള്ളിൽ ശൂന്യത നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനുമായിരിക്കാം (സഭാ 2:11; ലൂക്കോ 12:19-21). എന്നാൽ ഈ അവസ്ഥ മാറുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം ഹൃദയത്തെ മൃദുവാക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഒരു പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുള്ളൂ (2 കൊരി 4:6; പ്രവൃ 26:18; 1 പത്രൊ 2:9).

മനുഷ്യ പ്രയത്നത്തിന് യഥാർത്ഥ പരിവർത്തനം കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ കാരണം ഇത് വിശദീകരിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിനോ അച്ചടക്കത്തിനോ മതത്തിനോ പ്രശ്നം പൂർണ്ണമായും പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം പ്രശ്നം അതിന്റെ ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അത് ആത്മീയമാണ് (യിരെ 17:9; റോമ 8:7-8). ദൈവത്തിന് മാത്രമേ ഒരു പുതിയ ഹൃദയവും പുതിയ ആത്മാവും നൽകാൻ കഴിയൂ (യെഹ 36:26-27). അതുകൊണ്ട്, യഥാർത്ഥ പരിവർത്തനം മനുഷ്യ പ്രയത്നത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകര കൃപയിലൂടെയും പുതുക്കുന്ന ശക്തിയിലൂടെയുമാണ് സംഭവിക്കുന്നത് (യോഹ 15:5; എഫെ 2:8-10; തീത്തൊ 3:5).

ക്രിസ്തുവിലുള്ള പ്രത്യാശ

ഈ അവസ്ഥ ശാശ്വതമല്ല എന്നതാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രധാന സന്ദേശം. യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ അവസ്ഥ സമൂലമായി മാറ്റപ്പെടുന്നു. ഇരുട്ട് അവന്റെ വെളിച്ചത്താൽ മാറ്റി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു (2 കൊരിന്ത്യർ 4:6), അതിലൂടെ മനസ്സ് ദൈവീകസത്യത്തെ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയുന്നു. അജ്ഞത സത്യത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളാൽ മാറ്റപ്പെടുന്നു, അതിനാൽ മനുഷ്യൻ ദൈവഹിതം മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള വേർപിരിയൽ ക്രിസ്തുവിൽ ഉള്ള ബന്ധമായി മാറുന്നു, അതിലൂടെ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ജീവന്റെ ഉറവിടത്തോട് ഐക്യപ്പെടുന്നു. ഹൃദയത്തിലെ കാഠിന്യം ദൈവകൃപയാൽ മൃദുവാക്കപ്പെടുകയും സത്യം സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തു വെറും ബൗദ്ധിക മാറ്റം നൽകുന്നവൻ മാത്രമല്ല; അവൻ മനസ്സിനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും പൂർണ്ണമായി പുതുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രക്ഷകനാണ്. അവനിൽ മനുഷ്യൻ പുതിയ സൃഷ്ടിയായി മാറുന്നു, പഴയത് മാറി പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നു. 

ഒടുവിലേക്കു വരുമ്പോൾ, മനുഷ്യരാശിയുടെ വീണുപോയ മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്, പരിവർത്തനത്തിനായുള്ള നമ്മുടെ ആഴത്തിലുള്ള ആവശ്യം തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവില്ലാതെ, നമ്മുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ചിന്തകൾ പോലും പരിമിതവും പിഴവുള്ളതുമാണ്. എന്നാൽ അവനിൽ, വ്യക്തമായി കാണുകയും, ശരിയായി ചിന്തിക്കുകയും, ദൈവവുമായി പൊരുത്തത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പുതുക്കപ്പെട്ട മനസ്സിന് പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ പൂർണ്ണമായി നടക്കാൻ കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ്, വീണുപോയ മനസ്സിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം നാം ആദ്യം അംഗീകരിക്കണം - അത് പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ദൈവത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ആശ്രയിക്കണം.